Amor, salus, felicitas: cur perpetuae valores non vetustant et quid potest subsequere illis

Amor, salus, felicitas. Haec tres verba humanitatem per totam suam historiam sequuntur. Desideramus illis alteri in die natalis, in nocte natalis, in partu et inveniente. Ista verba in omnibus linguis mundo sonant, et omnis eis sine translatione intelligit. Sed cur haec desideria non amittunt suam virtutem etiam in aetate technologiae, robotorum et artificialis intellectus? At aliud potest subsequere hanc saeculari triduum? Probemus sine vana, sed cum respectu ad id quod nos homines facit.

Cur haec desideria non vetustant

Amor, salus et felicitas non vetustant, quia ipsi tangunt fundamentales aspectus humani existentiae, quae non mutantur cum tempore. Quodcumque in mundo accidat, homo semper salutem necessitabit — in acceptatione, in propinquitate, in sensu, quod non solum est. Biologia et psychologia nostra ita constituta sunt, ut sine his non possumus plenarie existere. Salus est fundamentum, sine quo omnia aliud decidunt sensum. Sicut unus ex vetustis philosophis notavit, salus non est omnia, sed sine salute omnia nullum est. Felicitas est finis ad quem omnes conantur, licet quisque illud suo modo intelligat.

Haec desideria etiam sunt universalia. Ista non dependunt a cultura, religione vel statu sociali. Ista potest sincerus desiderari et infantem, et senem, et milliardem, et hominem viventem in paupertate. Est lingua, intelligens omnibus. Ista sicut tripes, super quibus sustinetur conceptus bonae vitae. Propterea continentur in salutationibus a generatione in generationem.

Ad eundem, haec concepta possessunt mirabilis profunditatem. Ista possunt esse simplex in superficie, sed continere infinitam multitudinem colorum. Amor potest esse amoris romantici, parentalis, amicitiatis, sororalis. Felicitas potest esse tranquillus et pacificus vel tumultuosus et captivans. Salus non est solum absens morborum, sed et internus harmonia, vis et tonus vitae. Hoc facit eis infinito flexiblem et pertinentem in omnibus conditionibus.

Modo mutantur accentus: recenti excogitationes et novi petita

Nonobstante quod amor, salus et felicitas manent inconstantes ideales, perceptionem illorum mutatur. In saeculo XXI invenimur excogitationes, quae non noverunt generationes praecedentes: addictio digitalis, informatio superabundans, anxietas existentialis, solitudinem in urbibus magnis. Hoc ducebat ad apparitionem novi petitionum, quae saepius in desideriis et excogitationibus sonant.

Multo hominibus quaerunt non solum salutem, sed mentalem bonum. Desiderium “pacis animi” vel “internae taces” fit non minus importantem quam salutem physicali. In loco generalis “felicitatis” homines incolunt “significantiam” vel “harmoniam”. In loco “amoris” — “profunda connectiones” et “comprehensio”. Hoc non est renuntium veteribus valoribus, sed concretizatio et adaptatio ad novas realitates.

Alia aspectus est libertas. Hodie saepius desideramus alteri libertatem electionis, libertatem esse sibi, libertatem a expectatis alienis. Hoc petitum non erat sic pertinentem in societatibus traditionalibus, ubi via vitae fere semper praedeterminata erat. Libertas, addita possibilitati esse vulnerabilis et vere, exponitur in primum locum.

Etiam in desideriis saepius sonat thema ecologiae et sustentabilitatis. Desideramus “aereo purum”, “terrae salubre”, “possibilitatem vivere in harmonia cum natura”. Hoc iam non est simpliciter desiderium personalis, sed collectivum, quod reflectit novi globales excogitationes.

Quid potest subsequere aut complementum perpetuae triduum?

Question de substituendo amor, salute et felicitate est, magis, question evolutionis illarum. Fortasse non evadent, sed potest supplementum aut deputare in certis contextibus pluris aliis conceptis.

Primo est significatio. In quaerendo felicitatis, frequenter invenimur questionem “Cur?”. Felicitas sine significatione potest esse vacua, et significatio potest dare virtutem in difficillis conditionibus. Multo hominibus dicitur, quod eis magis importat non esse semper felicis, sed sentire, quod vita sua habet significatium. Hoc desiderium “invenire suum vocationem” vel “percepiendi suas valores” fit saepius diffundens.

Secundo est capacitas esse sibi. In mundo, ubi social media faciunt pressure et petunt conformitatem ideis, desiderium “manere sibi” vel “non timeiri esse vere” fit veri valorem. Hoc non de egoismo, sed de sinceritate et auctenticitate.

Tertio est resiliens. In aetate crisisum, sive personalium sive globales, incipit aestimare internam fortitudinem, capaciam recuperandi post virum, adaptandam ad mutationes. Hoc non est solum salus, sed psychica et spiritualis elastitas.

Quartum est participatio. Solitudinem fit una ex principalibus problematibus temporis nostri. Propterea desiderium “habere spirituales proximos” vel “esse partem communitatis” sonat saepius. Hoc est continuationem themae amoris, sed in magis vasto sociali contextu.

Finaliter, gratitudo sicut capacitas valendi quod iam est, etiam fit valorem. In mundo, ubi semper quaerimus novum, capacitas gaudere praesenti possidet clavem ad felicitatem longum terminum. Desiderium “esse capax videndi bonum” fit temptatio transferendi focum ab deficiente ad abundantiam.

Conclusio: vetustae valores in novo lumine

Amor, salus et felicitas non vetustant, quia ipsi sunt pars nostra humani natura. Sed mundus mutatur, et cum eo mutantur nostra spe et expectationes. Non renuntiamus his tribus pilis, sed addimus ad illis novi significatia: conscientia, libertas, resiliens, auctenticitas. In fine, omnia haec nova desideria sunt tantum tentatio explicare, quid vere intendimus, cum desideramus alteri “optima omnia”. Hoc facit nostram culturam diversam, et nostras relationes profundiores.

Permanent link to this publication: