Taraxacum — non est simpliciter fastidiosus herba, quam destruit ideales hortos. Est vere thesaurus vitaminorum, qui ab aeternis temporibus ad usum alimentum pertinet. Nostri aviae eum in mel similem marmeladum coquebant, Franci folia nova in salata addunt, Coreani kimchi faciunt, Italiani flores in vinum convertunt. Anno 2026, in aetate passionis herbarum silvestrium et alimentatione salubri, Taraxacum renascentia experimentat. In his articulo narrabimus quam partem plantae edibilem est, ut eam parat, et cur Taraxacum non solum in hortorum litoribus, sed etiam in tuis mensis dignus est.

Folia: verecundia herbacea pro salute

Folia nova Taraxaci sunt delicatissimum luxus in cibus Mediteraneo. Continent vitamina A, C, K, ferrum, calcivm, kalivm, et quod importatur, inulinam — prebioticum, nutriendum microbiensem floram intestinalem. Gustus foliorum est amarus, similis rucolae vel chicorii. Ut amorem minuere, folia colliguntus ante florescentem (apride-mayo), dum sunt viride clara et tenera. Folia vetusta (cum magnis denticulis) sunt saporibus sibi, quae in aqua ferventi 2-3 minuta blanchari possunt. Usus: salata nova (cum ovo, bacon, allio, succo limonis); folia cocta sicut garnitura (cum allio, caroto, smetane); farcimina tortarum et omeletarum. In Italia folia Taraxaci (cicoria) cum oleo olivae et Parmesano servunt.

Flores: sol in vaso

Flora aurea Taraxaci — non solum pulchritudo, sed etiam materia pro cibus dulcis. Recipe notissimus est "mel Taraxaci". Flores (optime sine basi viridis) in syrupo saccharoso infunduntur, cum limone cocti, et obtinuntur massa aurantia, aromatica, simillima melle in consistentia et gusto (cum tono florali). Etiam ex floribus vinum faciunt (populari in Anglia et America): putrefactio cum saccharo, satis, cedro citri. Vinum fit levi, cum astringentia. Tinctura in floribus Taraxaci (in aqua vini vel spiritu) ut bittera cocktailium vel medicamentum pro catarris usatur. Etiam flores caramellari possunt (in album prococtum immersi et in saccharo polvere), ad decorandum desserta.

Radices: substitutum caffae et medicamentum

Radix Taraxaci est crassa, carnosa, inulinam accumulans. In cibo ad usum in siccis et crispatis convertuntur. Radices autumno excavantur, cum concentu substantiarum salutarum maximus est, lavantur, siccantur, postea in colore nigro-castano crispantur et pulvrisentur. Potus ex radice crispata Taraxaci similis est caffae (sed sine caffaeina). Popularis est inter homines, qui caffaeina abstinunt, et adeptos vitae salubri. Pulverem radix ad testum panis addunt, in sopas (quam coagulans), in smooti. In Corea ex radice Taraxaci vinum fermentatum faciunt (dandele).

Botones et stipes

Botones non floridi Taraxaci (duri sphaerae virides) ut capers marinantur. Colliguntus ante florescentem, in aqua salata blanchantur, postea in marinado immersi sunt (aucto acetone, aqua, sale, saccharo, speciebus [allium, petroselinum, piper]): post 2-3 dies obtinetur gustus picantissimus, ad carnes, piscem, salata adhibendus. Stipes Taraxaci (vacui, cum succu lacteo) raro usantur pro sapore amaro, sed iuvenes, excisi pellicula, in salata adduntur vel cocti.

Quomodo colligere et parare: regulae salubritatis

Nisi semper Taraxacum in urbe, ad vias, in desertis industriosis colligas — accumulantur metalli graviores. Locum optimum est silva marginis, proprius hortvs, ruralitas in longe ab via. Colligas matutino, in die siccum. Usas solas integras, salubres plantas. Ante usum diligentius lavas. Folia et flores in aqua frigida ad unum hora immersi, ut amorem partem amittat. Memento: Taraxacum in aliquibus hominibus allergiam causare potest (specialiter in allergicos ad ambrosiam, chrysanthemum). Incipias ex parvis portionibus.

Recipe: salata ex foliis nova Taraxaci

Ingredientes: 100 g foliorum nova Taraxaci, 2 ova cocta, 50 g formae fetae vel bryndzae, 2-3 ramulae allii viridis, 2 cucharidas olei olivae, 1 cucharad succus limonis, sale, nigrum piper ad gustum. Praeparatio: folia lavare, siccare, per manus rumpere (non caedere gladio, ut non sit oxidationis). Ova in cubos caedere, formam rumpere, allum minisci. Ad oleum, succum limonis, sale, nigrum piper addere. Mista. Ad presentandum. Hic salata vitaminis et mineralibus dives est, optimus pro detoxicatione vernali.

Proprietates salubres: cur Taraxacum superalimentum est

Taraxacum est superalimentum gratum, crescentem sub pedibus nostris. In 100 g foliorum cruda continet: 3 g proteinorum, 0.6 g gravis, 9 g hydratorum (principio inulinum), 187% normae vitamine A, 58% vitamine C, 428% vitamine K, etiam manganesum, ferrum, calcivm, cuprum. Vitaminum K est necessarium pro coagulatione sanguinis et ossium. Inulinum ad decrementum saccarum in sanguine contribuit, microbiensem floram intestinalem meliorem facit. Glycosidi amari secretum cholae et digestionem stimulant. Folia diuretica sunt (non sibi fortuitum nomen Francicum pissenlit — "urina in lectum"). Auctus radix in catarris applicatur. Tamen non abuseris in calculosis vesicae biliariae (potest motum calculorum provocare).

Taraxacum in cibo mundano

In Francia Taraxacum sicut culturem hortensem colunt (species cum foliis minus amaris). Italiani folia cocta cum allio, anchois, olivis. Hispani in salatam cum tubero et papricae copae addunt. Coreani ex floribus panes faciunt. In America "caffae Taraxaci" popularis est (mixtura radix crispata Taraxaci et hordei). In Germania syrupum ex floribus "Löwenzahnhonig" coquit. In Russia marmeladum Taraxaci "mel solare" vocatur.

Taraxacum est arca salubritatis et gustus, accessibilis omnibus. In aestate, cum organismus post hiematem exsanguis est, ne transire per aureas caputae. Collige folia nova, adde in salatam, coque "mel" salubre aut radices pro caffae excava. Natura nobis medicamentum et cibus gratuitum dat — necessarium est solum scire ut eam accipias. Meminisse de ecologia: non excava omnes plantas consecutim, partem pro propagando reliquis. Ita Taraxacum te et tuam familiam longis annis delectabit.

Permanent link to this publication: