De idea pacificationis in theologia natalitatis: Incarnationem sicut restauratio coexistendi

Introducere: Pacificatio sicut eveniet ontologica

In theologia Christiana natalitas (Incarnationem) repraesentat non solum festum natiendi fundatorem religionis, sed fundamentale eveniet ontologica pacificationis. De non est de reconciliatione particulari, psychologica vel sociali, sed de restitutio fracti connectionis inter Creatorem et creationem, inter caelum et terram, inter hominem et Deum. In hoc contextu pacificatio (greg. καταλλαγή — katallagé, litterum "obtrectatio", "restitutio relationum") est effectus intrationis Dei in spatium humanum alienationis et passionis, ad intentionem eius sanitatis et reunionis cum ipso.

Theologica fundamenta: fractura et eius superasset

Classica Christiana anthropologia ex conceptu originalis peccati (aut existentialis fracturae) exsiret, quod duxit ad:

Alienationem a Deo (lossus communicationis immediateae).

Disseparationem inter homines (historia Caini et Abeli).

Dysphonia cum natura (lossus institutionis paradisi).

Natalitas, sicut actus Dei Incarnationis, est primus et necessarius gradus ad sanitatem triplexi fracturae. Deus non solum missit verbum de reconciliatione a longe — ipse fit "mediator" (1 Tim. 2:5), intrans in centrum existentiae humanae. Sanctus Athanasius Magnus (saec. IV) formulet hanc sententiam aphoristicam: "Deus factus est homo, ut homo factus esset Deus". Incarnationem est initium processus theosis, id est, restitutio amissi similitudinis et unitatis.

Christologia pacificationis: pontem super lacunam

Incarnatus Logos, Iesus Christus, in natalitatis eveniet, apparit ut "viva pontem" inter duo naturae.

Plenitudo divinitatis et plenitudo humanitatis: In Parvulo Iesu, secundum dogmata Chalcedonense, non coniuncta, non separata, non separata, non separata, et immutabilis coniuncta sunt duo naturae — divina et humana. Hoc est conditionem ontologicum possibility pacificationis: solus ille, qui est verus Deus et verus homo, potest reunitur hominem cum Deo. Natalitas iaculorum — manifestatio huius coniungentis ipostasae.

Cenosis (sicut humilitas) sicut methodus pacificationis: Apostolus Paulus in Epistula ad Philippienses (2:6-7) describit mechanisimum pacificationis: Christus, "formam Dei… sibi ipso humiliavit, accipiens formam servitutis, factus sicut homines". Deus pacificat cum ipso mundo non vi et coactione, sed voluntariis descensione, acceptans totam plenitudinem vulnerabilitatis humanae (impotentia parvuli, paupertas, dependencia). Pacificatio advenit non "ab alto in inferiorem", sed per solidaritatem cum eo, qui est alienatus.

Eschatologicum mensura: pax in terra et in hominibus

Angelica carmen in nocte natalitatis — "gloria in superioribus Deo, et pax in terra hominibus beneplacitum" (Luc. 2:14) — est directum proclamatio themae pacificationis.

"Pax in terra" (εἰρήνη ἐπὶ γῆς): Non solum absens bellum, sed totum statum "shalom" — integritatis, harmoniae, felicitatis, procedentis ab restitutis relationibus cum Deo. Hoc est pax inter caelum et terram, quae "pacificantur" in persona Christi.

"Beneplacitum in hominibus" (ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία): Magis accuratam versionem — "in hominibus [Eius] beneplacitum" vel "in hominibus — hi, quibus [Eius] beneplacitum est". Hoc est restitutio beneplaciti (εὐδοκία) Dei ad genus humanum, amissum post cadit. Nativitas Christi — signum est, quod Deus iterum ad homines convertit suum beneplacitum, aperiendo viam ad pacificationem.

Socialis et ethicus aspectus: pacificatio sicut horizontalis

Theologia natalitatis pacificationis non solum habet dimensionem verticalem (Deus-homo), sed etiam dimensionem horizontalem (homo-homo).

Abolitio dividiens velorum: Apostolus Paulus in Epistula ad Ephesios (2:14) developat natalitatis themam: "Cum ipse pacem est nostrum, qui de utrisque factus est unum, et destructum est medium interiectum". In contextu natalitatis hoc manifestatur in symbolico coniungente apud iaculorum Christi differentium graduum socialium: pastores (locales, contemnendi), magi (peregrini, gentiles), animalia (mundi animalium). Omnes sunt congregati circa unum centrum — Parvulum, quod praeofigurabit novam communitatem pacificationis, ubi tolluntur fines ethnicorum, socialium et religiosorum.

Magnificat Mariae: Carmen Mariae (Luc. 1:46-55) — prophetica interpretatione significato Incarnationis sicut inversione sociali, ubi superbi dispersi sunt, et humiles elevati. Pacificatio hic significat emendationem injustae relationum socialium, institutionem regni iustitiae et misericordiae.

Iconographia et liturgicum incarnatio

Idea pacificationis visualizatur in iconographia natalitatis:

spelunca/verticem: Fere depicta est sicut obscura fissa in monte, significans cadentem, ab Deo remotum mundum, in quem descendit Lux.

cibus: Cibus pecorum, in quem ponitur Parvulus, — symbol significans quod Christus fit "cibus" (Eucharistia) fidelium, id est, medium pacificationis et unitatis cum Deo.

inclinato figuras Mariae, Iosephi, pastorum, animalium: Positiones illae expressant laudem et aperturam ad venientem pacificationem.

In liturgia Vigilae et Natalitatis thema pacificationis auditur in carminibus. Exempli gratia, in traditione occidentali — hymnum "O Magnum Mysterium" ("O magnum mysterium"), quo laudatur quod animalia vidunt Dominum, qui jacet in cibus, — symbol pacificationis totius mundi creati.

Nota mirabilis: In medioevale Anglia et Germania existit habitus "Truces Natalitatis" (Christmas Truce), cum tempore festi cessent etiam iudicia et invidia inter magnates. Hoc erat practica socialis, inspirata theologia pacificationis: si Deus pacificavit cum humanitate, tamen homines oporteat pacificari inter se.

Conclusio: Natalitas sicut initium et vocatio

Ita, idea pacificationis in theologia natalitatis revelatur ut multilevelis processus:

Ontologica pacificatio: Restitutio connectionis inter Deum et hominem per ipostaticum coniungent naturarum in Christo.

Cenotica pacificatio: Achievita non vi, sed per solidaritatem, vulnerabilitatem et dedicationem.

Eschatologica pacificatio: Proclamatio finitivae intentionis — universali pax (shalom) et beneplacitum.

Socialis pacificatio: Creationem novae communitatis, superantem divisiones humanas.

Natalitas — non actus consummatum, sed initium incitans. Ita aperit viam pacificationis, quod deinde oportet existentialiter assumi et realisari per singulum hominem et communitatem per fidem, poenitentiam et vitam in spiritu evangelicae caritatis. Iaculorum in Viphalimiam fit exemplum altaris, ubi offeretur hostia pacificationis, et Parvulus — "Agnus Dei, qui portat peccatum mundi" (Io. 1:29). In hoc sensu laetitia natalitatis — laetitia de initio reditionis domui, de eo, quod lacuna superasset, et Deus ipse fecit primum, gravissimum gradum inveniente ad se.

Permanent link to this publication: