22 Junii 1986. Mexico. Quartus finalis campionatus mundani inter Argentinam et Angliam. Diego Maradona saltat in arenam, levat manum sinistram et cum pugno missit pallum in reticulam. Arbitri non notat infractionem. Post momentum Maradona nominabit hoc incidentem \"manu Dei\". Transit tempus, et idem gestus — manus in coelum extendens — fit symbolus non solum audaciae footballisticae, sed et totius nationis, ubi football a longa tempore coniunxit cum religione. Et in trono pontificali in Vaticano sedebat Argentinus Jorge Bergoglio, Papa Franciscus, qui in Juventute pedebat pallum in stratis Buenos Aires et ferventer pugnavit pro \"San Lorenzo\" sicut pro sua pastorali. Quomodo ergo — deus volens, fortuitum coniunctum aut simpliciter Argentinicus modus de mundo per perspectivam miraculi footballisticum videre?
Principium cum facto. Maradona numquam dissimulavit: manum scilicet conscienter pugnavit, sed deinde legendam invenit, qua momentum immortalis factum est. \"Hic fuit manus Dei, non mea,\" inquit post matchem. Argentini, profunda catholica natione, accepere verbum hoc cum entusiastico. In eorum interpretatione Deus vere intromittit, ut Anglicos puniat pro bello Falklandiano, quod accidit quattuor annos ante. Sacralisatio footballisticae mischievous — purus fenomenus Argentinus. In nullis aliis nationibus gol per manum non convertit in mithum nationali a levelo tanquam hoc.
Si tamen consideraveris, \"manus Dei\" facta est non solum casus footballisticus, sed et gestus religiosus. Maradona elevavit pugnum, sicut sacerdos donas levat. Anglici usque hodie vocant hanc fraudem, Argentini — divinatione. Et post annos, in throno pontificali sitit homo, qui crescit cum mytho isto et ipse portat nomen Franciscus — in honorem sancti, noti pro simplicitate et amore pauperum. Ubi est ergo, fortuitum solum, quod patria \"manus Dei\" pontificem mundi dedit, qui non solum dictum football \"maxima secunda rerum in vita\" nominavit?
Jorge Mario Bergoglio natus est in Buenos Aires anno 1936. In Juventute non solum in seminarii discuit, sed et pedebat pallum in ludis popularibus. eius positio — mediocampista, non celerissimus, sed resolutus et prudentissimus. Pro club \"San Lorenzo de Almagro\" pugnavit, unus ex quinque magnis Argentinis footballi. Dicitur, quod in Juventute Bergoglio evenit in portis in ludis seminariis, sed post malum genu reconvertit in mediam arenam.
Contrariam multis ierarchis ecclesiae, Franciscus passionem ad ludum servavit usque in senectutem profunda. Ad ludos footballisticos delegationes in Vaticano acceptavit, cum Messi, Maradona, et aliis celebris invenit, semper confirmans quod football est schola solidarietatis, fraternitatis, et humilitatis. eius famosis verbis \"football est poesis\" factum est maximus pro multis organisationibus sportivis catholica. Sed mirabile est, quod Franciscus numquam timidus fuit de \"mano Dei\" loqui sicut metaphoram — credit, quod in football, sicut in vita, locum est miraculo, sed non in litterali infractione regulis, sed in fortuita laetitia, quae ludum donat.
Una die in audiencia ab eo interrogatus, an creditur illi gol Maradonae intervenitione divina, Papa risit et respondit: \"Creduntur, Deus adiuvat eos, qui sibi adiuvant, sed de temporibus, si parvulas turpias, si laetitiam millionibus tribuent, oculos claudit.\" Hoc fuit diplomata recessus ab answer, sed ipse factum, quod pontifex origine Argentina non judicavit illum incidentem, multum significat. In Argentina football et fides coniuncti sunt ita fortem, ut evenit, ut Papa non temptavit ab irratu critice separare eos.
In Argentina est proverbium: \"Deus caelum gerit, football terra.\" Stadii ibi vocant \"templum,\" et spectatores ad ludi venient, sicut ad missam. Existunt et proprii footballi \"santi\" — exempli gratia, \"Curia\" (sacerdos) Jorge Brown, qui in saeculo XIX creavit primos club. Sed primum miraculum footballi Argentini est eius perpetua capacitas de resuscitatione. Selectio perdit finalem decennia, et semper videtur, ut finis venit. Ac tamen, in momento ultimum, accidit aliquid inexplicabile: gol suspectus puritatis, fantasticus saevitio vartis, penalty, quem arbitri sub swit de populis prorsus statuat.
Quodcunque exemplum takeatur, finalem campionatus mundani 2022. Finalem cum Francia, punctum 3:3, et in serio penalti Emilio Martinis refudit impulsum, et postea consolavit adversarium — hoc nequit esse miraculum psychologicum? Aut gol Angelici Di Mariano in finalem Copa America 2021, cum ipse completum est passum, qui videtur desperandum? Argentini vidunt in his non solum virtutem, sed signum superius. Et Papa Franciscus, qui illa ludi per televisionem viderat, telephonest ad ludi et dixit, quod \"caelos cum vobis laetabantur.\"
Locum specialem in his historia habet \"San Lorenzo\" — club, cui Franciscus a Juventute fidelis est. Curiosum est, quod ille club habet suam legendam: creatus est anno 1908 a sacerdote Laurentio Massa, unde nomen. Id est, in principio team fuit \"ecclesiasticum.\" Anno 2013, iam Pontifice, Franciscus petivit directionem club mittent illi calcetiam cum nomine suo in retro, quam egit in conventione cum pauperibus. Hic gestus apprehendit sicut benedictionem toti Argentino footballi.
At tamen erant et divertentes casus: cum Papa electus esset, multi spectatores \"San Lorenzo\" iocabant, ut nunc eis habet \"caelicum patronum,\" qui potest influere in decisionibus arbitrorum. Et quamvis hoc sit jocus, in eo reflectit mentale Argentinum — non agnoscere distinctionem clara inter sacerdotalem et ludicam. Pro illis Papa non solum est caput ecclesiae, sed et amicus suus, qui scit quod tale offside est et ut importantem est rectam passam de latus.
Non omissum est, quod Papa Franciscus in anno 2013 sursum venit, cum Argentina experiebat novum crisi economice. Pro multis eius electionem signum sperandi factum est, et football ibi ludus popularis solacer factus est. Nation, qua sicut ad annos 1993 non victa in magnis ludis campionatus, inuenit moralium ducem, quem pugnavit cum illis passionem. Simulacrum significativum est, quod in eius pontificatu selectio Argentina fracta est successionem frustrationum, victo Copam Americae, posteaque campionatu mundo. Multi credentes Argentini sincerius credunt, quod orationes Papae adiuvant collectivum. Fortuitum? Possumus, sed in terra cum tantae religione et fervore footballistico, accipitur ut meritum.
Curiosum est, quod ipse Franciscus non solumciter oravit pro selectiva, sediam confirmavit: \"Non peto victum, peto ludum honestum et laetitiam.\" Sed cum victus accidit, non latet eius laetitia, et hoc facit eum pro populo proxime quam quilibet alius Papa in historia.
Quare ita tantum Argentina se ad imaginem \"manus Dei\" adhaeret? Fortasse, quia haec terra semper fuit in peripheria centrum mundi, et ei odius suum miraculum ad se affirmare necessarium fuit. \"Manus Dei\" factus est symbolum, quod parvum potest victorem magnum non honeste, sed efficaciter superare. Et cum Papa, quoque Argentinus, dicit de misericordia et excusatione, ut siemelae sanctio hoc character nationalis — capacitas de evadere, ut fraudem in bonum usum, credere in fortunam — datur.
Fortasse alius curiosus factum: in vulgari Argentino loquendo expressio \"mano de Dios\" non solum pro gol footballistico usatur, sed pro omni fortuita fortunae. Exempli gratia, si homo tempus opportune rerum necessarium invenit vel accidentem evitatur, dicit: \"Hoc est manus Dei.\" Id est, non solum historica casus, sed pars viventis linguae. Et Papa, ut portator illius linguae, non negare suam significationem potest.
In Brasilia est eius \"miraculum\" — exempli gratia, gol Pele in Maracana, sed ibi hoc magis genius est quam deus. In Italia — \"Divina manus\" Totti, sed non excedit limites clubiana derbi. In Argentina vero religiosus contextus omnia perfluit. Hoc fit cum catholicismo ibi plus affectus est, syncreticus, coniunctus cum cultibus popularibus. Football factus est partem liturgiae, non vice versa.
Papa Franciscus sua simplicitate et usu linguarum informales haec connection confirmavit. Non timidus est de footballo de tribuna loqui, et hoc non minuit eius auctoritatem, sed amplificat. Mundus videt, quod pontifex vivus est, qui potest ut infantulus de golo laetari. Et hoc revertit nos ad questionem: \"Manus Dei\" semper in Argentina, quia Argentini possunt Deum in quotidianitate videre, et football eis — exemplum laeticissimi.
Curiosum est, quod multi Argentini footballistae post finem carrierae sacerdotes facti sunt vel in actionibus caritatis active participant. Selectio nationalis frequentat domos infantum et ecclesias ante ludos. Hoc non est spectaculum, sed traditio profunda, quae in aetate colonialis radices habet. Et cum Papa Francisco collectivum ad se recepit, non solum photographiam facit, sed eis dicit: \"Vos laetitiam portatis, et hoc etiam servitium est.\"
In hoc senso \"manus Dei\" non solum de fraude arbitri est, sed et de hoc, quod in omni ludo est mensura superior, independenter a resultato. Maradona, qui postea pro fraudem paenitit et de Deo excusationem petivit, tamen in historia mansit instrumentum voluntatis divinae, quia eius gol felicium totius nationis donavit. Papa, sicut nemo alter, intellegit hanc dualitatem — peccatum et redemptionem, fraus et puritas.
Sicut in omnibus mythologia, hic plenae sunt de divertentibus rumouribus. Una de fabulis dicitur, quod Papa Franciscus, antequam esset cardinalis, quotidie in campionatu mundani 1986 candelam laudabat pro victoria Argentinae. Altera legenda dicit, post idem gol Maradona Bergolio donavit calcetiam suam, quae in camera secreta Vaticana servatur. In veritate nihil documentary confirmatur, sed spectatores firmum credunt.
Alius curiosum: cum Papa electus esset, in Buenos Aires passus est missa footballistica, ubi in loco orationum usualium carmina clubiorum leguntur. Hoc factum est ut jocus, sed jocus, qui mirabilem miratur, reflectit mentale. In Argentina evena sunt, quae gravissimas, per football refundiuntur, et Pontifex hic non est excusamentum.
Supportatores methodi rationalis dicent, quod connection inter Pontifice et \"manu Dei\" pura est fortuita casualitas chronologica. Pontifex factus est Pontifex in anno 2013, et gol accidit in 1986. Nulla causae et effectus connection est. Sed sociologi notant, quod in Argentina existit stabilis culturalis modus, quem illi \"mythopoeic realismum\" vocant — capacitas convertendi eventa in legendas sacrales. Et Papa, sicut caput ecclesiae, hoc modum sustinet, non solum voluntate, sed et.
Psychologi addunt, quod football pro Argentini est colletivum cura, modus de anxietate et insecura venire cum. Credentio in \"manu Dei\" est mechanismus protectionis, permitens excusare frustrationes et tribuere victorias superioribus potentibus. Papa Franciscus, cum emphasis in misericordia, datum est legitimitatem hoci mechanismo.
At quantumcunque scientiae tentant disjecta in partes ponere, Argentini credunt in mirabilia perpetuus sunt. Et celeriter novus gol, qui in ultimum momento missus est, semper savius, victoriam in serie penalti, facit ut eos clamant: \"Iterum manus Dei!\" Et Papa - ab coelo, videntem hanc, solum rident et crucem signat.
Curiosum est, quod Franciscus usum footballi in interreligioso disputatione fecit. Ludos inter musulmanos et Christianos, inter sacerdotes et captivos organizabat. Et ubique sonabat accentus Argentinus — locutus est de \"equipe\" sicut de modello societatis. In hoc senso \"manus Dei\" transformatur ab mytho nationali in metaphoram universalis: semper, quando adjuvamus invicem, manus Dei protractimus.
Ita ergo respondens ad questionem, excussa in titulo, tale potest esse: \"Manus Dei\" semper in Argentina, quia Argentini semper eam creant — in campo, in vita, in orationibus. Et Papa Franciscus, ut coetus Argentini, est eius principalis terrae incarnatio, non volentem suam voluntatem imponere, sed partem passionem eorum particeps.
Conclusione, non possumus responsum certum scientificum aut theologicum dare. Sed possumus constatere, quod Argentini football est mirabilis compositio casuae, talentus, et profunda fide. \"Manus Dei\" non solum est gol, sed symbol characteris nationalis, ubi fraus proxima est honestate, ubi victus receptum est experimentum, victo — benedictione. Et Papa Franciscus, sicut nemo alter,
© elibrary.org.uk
New publications: |
Popular with readers: |
News from other countries: |
 |
Editorial Contacts |
About · News · For Advertisers |
 British Digital Library ® All rights reserved.
2023-2026, ELIBRARY.ORG.UK is a part of Libmonster, international library network (open map) Keeping the heritage of the Great Britain |
|
US-Great Britain
Sweden
Serbia
Russia
Belarus
Ukraine
Kazakhstan
Moldova
Tajikistan
Estonia
Russia-2
Belarus-2
