Felicem momenta pensionis non sunt id quod demonstrant in publicitate medicamentorum. Semper sunt senes laetae, ludentes golfum et bibentes sucum. In realitate felicitas pensionis est matutina tranquilla, clamor filii nepotis, vas salatarum cucumerum, quod non necessarium est torquere. Hic est tempus, ubi finat tempus curae. Sint honesti et sine ornamento: quid facit felicem hominem, qui de merito otium petivit.

Libertas a campana

Maximus felicis est non ad 6 matutam suscitari sub clamore campanae. Pensionarius se suscitat quando voluit. Potest in lecto repausare, audit silencium aut, contrariam, canticum avium. Hoc sensus est, ut dies tibi solus sit. Nemo petet reportum, nemo urgit. Potest咖啡 unum horam bibere, volans vetera photographia. Potest ab domo non egressus, si tempus nubosum est. Libertas ab horario est id, pro quo iuvenes multum darent, et seniori bonus est.

Nepotes — antidepressans

Multis senioribus maximus felicis est nepotes. Cum parvulus humanus venit ad te, clamans «patre!» vel «ma!» omnia morbi obliviscuntur. Nepotes potest blandire, sine metu pernicii (patres semper redire educant). Eis potest legere fabulas, quas tibi non leguntur in infanzia, quia non erat tempus. Cum nepotes, iterum puer esse potes: facere nivem, procellam, ludere scacchis. Et ne cogitare de morbo futuro. Multi seniori confessi: pro his momentis omnem incommodum patire volunt.

Hortus et sua philosophia

Hortus est, pro his, captivitas. Pro seniori, felicitas. Felicitas videre primum germinum anethi, edere cucumerum, reciditus hortvs, bibere theam menthae, cultivatae manu. Hortus non est labor. Possibilitas sentire se necessarium. Terra non fallit: quantum laboris iniecit, tantum accepit. Cum fructus colligitur, pax est in animo. Hortus dat sensum independentiae: hic est cucumer, mea vasa, vita mea. Adiectum est aer frescus, meliorem quam sanatorium.

Communicatio sine obligatio

Senior felix est, cum potest sederes in scaena cum vicina. Loqui de caelo, de politica, de novis medicamentis. Nullae conventiones, nulli deadlines. Simpel communicatio, quae in tumultu desideratur. Potest in bibliothecam ire et lentum libros elegere, loqui cum bibliothecario. Potest in visitum venire amicum vetum, cum quem 40 annis ago laboravimus, et juventutem memorare. Hoc communicatio non necessarium est planare mensis, sed spontanea, ergo viva.

Parvae felicitates vitae

Felicem momenta sunt in parvis: excidere tortam, quae non coecit; primus ad telephonum callare in polycliniciam; videre in fenestram, quod venit factura lux, et minor est quam expectabatur; receptum missum ab affinis in alia urbe; in mercatu invenire species solitum pomidorum. Iuvenes saepe hanc odisunt. Pro seniori, omnis talis parvitas est donum fortunae.

Matutina sine curae, vesperum sine tumultu

Felicitas est, cum potes matutum per caffaeam et diarium (aut tabulam) peragere. Cum nullus venit, solum in fenestram videre, ut nives veniant aut folia rumpent. Hic est tempus existentiae lentae. Senior felix est, cum horarium eius non est schedula minutis, sed punctis «repausare», «legere», «videre series», «ire in magnum pro pane». Possibilitas nihil facere est ars, et ad senectutem perfecta est.

Memoria passati

Felicitas est, cum legere potes albumes vetustos et juventutem memorare. Hic ego in demonstratione, hic in nuptiis, hic cum filio in parco. Haec memoriae calent animam. Senior potest horas in nepotes narrare, quomodo viventes sine internet, in lineis stantes, in constructione BAM. Hoc non est nostalgia sero pasti, sed sensus, ut vita non inutilis est. Felicem momentum est, cum photographia in capite revivit, et iterum juvenculus, fortis, plenus spe.

Felicitas senioris est quietus. Internus et externus. Cum nullis debitis, creditis, superioribus, planis non executis. Est tu et dies iste. Et possibilitas infundere id, quod tibi placet. Noli perdere hanc sensum, etiamsi tu longe a pensione es. Apprendere nunc laetitia parvis. Tunc senectus non erit onus.

Permanent link to this publication: