Simeon et Ioannes: duae viae ad unam quietem

XXI mensis Iulii. In kalendari Orthodoxo — dies memoriae duorum sanctorum, nomen quorum raro simul pronuntiantur, sed fortasse concordantia rerum vitae suae mirabiliter resonant. Simeon sanctus, Christi nomine iudex, et Ioannes sanctus, eremiticus, qui vivit in differentibus saeculis, sed una causa in unum coniuncti — salvatione animae per superandum se ipsum. Unus — audax furor, qui turbae concussit, alter — clementia eremiticus, qui quiesem petebat. Quae autem nos potest ab his sanctis hodie discere, in mundo quo omnia mensurantur per utilitatem et effectum? Vita eorum — clamor, et iste clamor usque adhuc sonat.

Simeon sanctus: furor, quod fuit sapientia

Simeon vivit saeculo VI in urbe Edessa Syriae. Erit, quem dicunt \"iudices Christi nomine iudicantes\". Non sunt insanis in sensu medicorum. Voluntarie renuntiant a normis et decortibus, ut humanam vanitatem destruant et ostendant quod mundus appellat furorem, in veritate tamen est solus via ad Deum. Simeon per stratas nudus ambulabat, vestimenta peregrina portabat, enigmata loquitur, inhumores et flagella sustinebat. Sed sub his exteris furibus sanctitas profundissima celatur.

Electit hoc viam, quia intelligit: monachus subitus victus, quamvis strictus sit, saepius in habitum convertitur. Iudicium autem non dat momentum relaxationi. Ita facit semper in statu humilitatis, quia semper subiecit iniuria. Hic est summum liberum ab opinionibus hominum. Simeon discuit se spectare oculos Dei, non turbae. Et hoc potentiam facit eum proximum nostro tempore, cum omnes obsessioni imagines et statvs.

Ioannes sanctus: silentium, quod loquitur fortius verborum

Ioannes vivit postea — saeculo VIII — sed quoque in Oriente. Vita ejus est contradictio Simeoni. Cupit secessitatem, silentium, secreti mundo abesse. Anni annos in heremita vivit, sibi cibum et aquam solam petentem, diebus et noctibus oratione dedicatis. Non agit actiones mirae, attractum non est attemptum. Sed vita interna ejus tantum intensa erat, ut per muros clausos fuit fontem sapientiae pro multis, qui consilium petebant.

Ioannes docet quod vera bellum non est cum extrinsecis inimicis, sed se ipsum. Ira, superbia, tristitia — hi sunt daemonia veri, quibus pugnari oportet. Via ejus est purgatio, ubi verbum singulare ponderatur, vidus singulare vigilatur. In mundo circumdatu sileno perpetuo, Ioannes memorat: aliquando quod maxime est — silentium. Audire quietem. Et in hac quies cum Deo convenire.

Duae viae — una causa

Simeon et Ioannes videtur oppositio: unus — furor publicus, alter — eremiticus secretus. Sed in veritate sunt duae extremi unius baculi. Ambi renuntiant a standardibus saecularibus, petunt Deum non per externum servitium, sed internum transformatio. Ambi sciebat se ipsum esse inimicum maximum hominis, suas affectus, suum ego, timorem nequei accepti. Simeon destruxit timorem per indignationem, Ioannes — per secessitatem. Sed ambus unum attinuerunt: liberi sunt deveni.

Memoria eorum est memento de multitudine viarum ad Deum. Et quod quisque debet suam electum, illam, quae congruit suo animi compositura. Non est possible imitari virtutem alienam, nisi invenire suam. Simeon et Ioannes sunt exempla, non schema. Loquentur nobis: ne timeatis esse incommodos, ne timeatis esse quietos, principale est fidelis esse illius, quod est in vobis.

Quod memoria eorum nobis hodie dare potest

In aetate digitali clamore, cum quisque nobis quotidie millia missorum accipit, cum vita nostra fit spectaculum publicum, Simeon et Ioannes memorant de principalibus. Primo, de necessitate honestitatis interna. Facile est sanctum esse in oculis alterius, quam se ipsum esse. Simeon destruxit hunc stetypum, electus furor contra iustitiam mendacem. Monstravit, quod externum non est valens, si in interno mendacio est.

Secundo, de valentia silentii. Ioannes docet nos, quod non est necessarium forte loqui, ut auditus. Quietum est spatium, ubi nos ipsos et Deum convenire possumus. sine quies, vita nostra convertitur in cursum circulus. Hoc enim die memoria sanctorum — clamor est ad decelerandum, pausam faciendum et se ipsum interrogandum: \"Quis sum? Ubi ego iro? Cur?\"

Tertio, eorum docent nobis ne timeatis nequei non standardis. Simeon erat furor, Ioannes — eremiticus. Ambi \"non de mundo\". Sed hoc diversum factum eorum sanctos. Multum timeamus distinctum esse, timeamus non intelligi. Vita eorum demonstrat quod esse non sicut ceteri, aliquando est solus modus esse verum.

Conclusio: dui testimonii aeternitatis

Simeon et Ioannes sancti non sunt simpliciter nomina in calendario ecclesiastico. Hoc sunt testimonii vivi, quod humanus liberi esse potest in situ maxime inaequali. Quod sanctitas non mensuratur externis virtutibus, sed statu interno. Dies memoriae eorum non est causus tristitiae, sed opportunitas memento de principalibus. De his, quod quisque nobis ad aliquid maius vocatur, quam simpliciter vivendum. Quod nobis possumus electum viam — quamvis videatur furor aut silexit — in fine iter non vacuum, sed plenitudinem, quam non vendi et non mereri, sed per fidem et dilectionem conquiri.

Permanent link to this publication: