Infantilis et narcissismus. Duo concepta, quae saepe confunduntur, sed saepius simul iterantur. Infantilis homo est "perpetuus puer", qui responsabilitatem non volit accipere. Narcissus est "adultus cum corona in capite", qui admirationem petere volit. Sed si attentius spectatur, sunt multa communia: egocentricitas, ineptitia ad empathiam, humilis tolerantia frustrationis. Magis, infantilis potest esse masca pro narcissismo, et narcissismus saepius a infantilitate sustinetur. In his articulo explicabimus quid similia sint, quid differentia sint, et quid facere si in se aut proximo his characteribus inventum est. Quid sit infantilis adultus? Infantilis est conservatio in psyche adulto characterum infantium. Non est diagnose, sed characteristicum personalitatis. Manifestatur in non desitionibus accipere, transferendo responsabilitatem, petendo "parentem" (socium, ducem, statum), qui omnia disponet. Infantilis homo vivit die uno, non potest planare, facile succedit desideriis solum. Potest esse obnoxius, spontaneus, sed sua spontaneitas celeriter laesit. In situ crisis, in stupefacio vel histericis cadit, vice actu. Non amat, cum eum "educant", sed ipse semper dolens et lamentans est. Exemplum: vir 35 annorum, qui cum matre vivit, laborat curricula, et omnes pecunias liberae in ludos consumit. Aut femina, qui omnia quaestiones domesticas socium transferit, et se fatigue loquitur. Quid sit narcissismus adultus? Narcissismus est characteristicum personalitatis (in forma extremo — disturbare), characterizans magnam sententiam proprii sui momenti, necessitatem in perpetuo admiratione et absentiia empathiae. Dissimilis infantili, narcissus potest esse magnus successus, celeris, et etiam laborogolus. Sed successus eius non est finis in se, sed modus ad admirationem petendam. Narcissus non patitur criticam, devaluat alios, vengatur pro vulnerato amor proprio. Non potest ad sinceram propinquitatem pervadere, usat alios ut medicamentum pro augmentatione proprii aestimatis. Exemplum: dux, qui omnia merita subditi seipsum attribuit et pro minimo dissensione dimittit. Aut socius, qui petet perpetuum attentionem, sed ipse non curat de affectibus alterius. Similitudines: communis radix Et infantilis, et narcissus sunt egoistici. Mundus volvit circa eum, eius voluntatis, eius iniurias. Ambi non possunt ad salutem compromissum. Ambi metuunt responsabilitatem adultam (sed diverso modo: infantilis eam evitatur, narcissus eam simulat, metuens fallendum). Ambi habent humilis aestimatio sub masca. Infantilis videtur insecutus, narcissus superconfidens, sed in profundo ambo vulnerabiles sunt. Ambi in familiis disfunctionalis crescerunt: aut hyperopia, aut frigus et violentia. Ambi male patiuntur refutationem. Si illis refusetur, infantilis iniuriatur et se recedit, narcissus furiosus et vengatur. Diversitates: infantilis non aedificat magnos planos Infantilis non petet magnitudo, volit ut eum in pace reliquitur et ludere permitatur. Narcissus, vice, desiderat podium. Infantilis potest recognoscere suam iniquitatem (verum, sola si non requirat effortum), narcissus numquam. Infantilis magis simillimus "laxo pueri", narcissus "capiti capiti regis". In relationibus infantilis expectat ut de eo ut puero curatur; narcissus expectat laudationem ut deo. Infantilis inclinatur ad addictiones (alcohol, ludus, victus), narcissus ad laborogoliam et shopogoliam (res statutae). Tamen potest esse combinatio: narcissus potest esse infantilis in domesticis (non lavare candelabrum, non pagare contas), et in carriera — aggressivus. Cocktail: narcissisticus infantilis Magnus est variant: cum characteribus coniunctis. Homo simul admirationem petet et nullam responsabilitatem realis accipere. Putat se esse genium, sed non potest pagare pro domo. Volit imperium, sed non potest organisare nempe suum diem. Huiusmodi homines saepius tyranni in familia: eos clamant, degradant, sed ipse ne laborat aut laborat per alia manum. Semper aliquid debet: statum, parentes, socium. Tamen sincerus non intelligit, cur circumstantes non sunt in laude. Hic est extremus typus personalitatis, qui destructit omnes, qui in eius orbita veniunt. Causae formationis Amba phaenomena in infantum tempore radices habent. Infantilis de hyperopia ("mama omnia decidet") vel, vice versa, de lectione, cum puer in statu "non volo crescere, quia adulti sunt crudelis" fixatur. Narcissismus de alternatione idealizationis et devaluationis: parentes unum tempore laudabant (tu es genius), alio tempore degradabant (tu es nullus). Puer discit se defendere per magnam "I". Saepius in familiis narcissorum et infantilibus limites violati sunt, non erat sanius separatione. Factores culturali: societates interretiales cultuarent infantilis necessitatem in laudibus (momentane voluptas) et narcissisticam demonstratiam successus. Quomodo discernere combinationem in socio? In principi relationibus sicviris potest esse obnoxius (narcissisticus "idealization") et spontaneus (infantilis levis). Sed postea notas: non executat promissa, transferit in te vitam domesticam, petet admirationem, sed ipse nihil facit ut eam mereri. Potest histericum instituire, si te non compravisset ludum, et crastinum petere ut te laudes suae magnae ideae. Non potest gaudere de tuis successibus, sed semper de suis frustrationibus lamentatur. Si conatus est de suo comportamento loqui, aut impetum facit ("tu ipsa culpabilis es"), aut iniuriatur ("non amas me"). Hic est circulus clausus. Potentem haec homines mutare? Facilest est purus infantilis sine narcissismo. Si homo problemam sentit et crescere volit, therapeutice (schema-therapia, CBT) adiuvat, exercitationes responsabilitatis, planationem pecuniariam. Narcissismus curatur difficilius: narcissus raro ad psychologum venit, quia non videt problemam ("hunc mundum stultus est"). Si narcissus ad therapiam venit (saepius de depressione vel amissione relationum), processus annos occupat. Et combination infantilis et narcissismi est pessimus prognosticus. Therapia annos durat, et successus non est certus. Propter hoc psychologi saepius consilium dant sociis his hominibus non sperare mirabilia, sed se salvare. Quid facere, si te inventum est? Primo, recognoscere problemam. Si intellegis, tu es iste "perpetuus puer" aut "coronatus egoistae", hoc est primus gradus. Secundo, ad psychiatriam referri. Ne tentes seipsum curare, radix est profunda. Tertio, a parvulo coepi: discere responsabilitatem accipere pro pecunia sua, pro affectibus suis, pro suo tempore. Perdere inculpationem. Discere dicere "non" suis capriciosis. Et maxime, desistere a petendo "parentem" in socio aut ducem. Hoc difficile est, dolorosum, sed chance habeat ad vitam felicem. Hoc habeas ius in errorem, sed non habeas ius destrui alios sua immaturitate. Infantilis et narcissismus sunt duae partes unius argenti immaturitatis. Eorum destructit relationes, carriera, sanitatem. Sed est via. Via ad adultum per dolorem — dolor ab conscientia, quod tu non es centrum mundi, quod alii quoque habeant affectus, quod vita requirit effortum. Sed merces — libertas, respectus, et, finemus, vere propinquitas. Ad eam parati es?
© elibrary.org.uk

Permanent link to this publication:

https://elibrary.org.uk/m/articles/view/Infantilismus-et-narcissismus