Fundamentum conversationis parentum et filii: cum verba sint pontem

oftenusque putamus conversationem cum filio esse simplem loqui. quaesimamus, eorum responsus sunt, consilium dandum est, eorum affirmant. sed verus dialogus non est interjectio informationis. hoc est convenitio duorum mundorum: adultum, jam stabilitatis, et pueri, yet formantis. hoc spatium, ubi nascitur fiducia, ubi puer discit seipsum et alios intelligere, paterque rursum se per filium reaperet. fundamentum conversationis parentum et pueri non est technica, non methodus, non collectio regulorum. hoc est fundamentale attitudine: respectus personalitatis pueri, recognitio iuris sui ad sua sensus, cogitationes et electiones. sine his fundamentis quicquam conversationis remaneat solum superficiali loqui, aliquando et instrumentum impressurae.

Acceptatio sine conditionibus ut fundamentum

primus, quod adest in structura omnis salubre conversationis, est acceptatio sine conditionibus. pueri debet scire: amatur non propter bonum studium, non propter obsequium, non propter justum exspectationibus. amatur simpliciter propter esse sui. hoc sonat simpliciter, sed in praxi est una ex his resbus difficultissimis pro parente. quia nos, adulti, saepe confundimus amorem cum approbatione. loquimur: «Tu laudabilis es, quia pulveris duxit», puerque legit: «me valent, cum me convenit». et cum non pulvis duxit, sentit, quod valentia sua cedit. hoc subvertit fundamentum conversationis, quia puer inquit non id quod sentit, sed id quod a illis expectatur, ut conservare amorem.

Acceptatio sine conditionibus significat, quod compartimus personalitatem pueri et suum comportamentum. possumus non approbare actum, sed semper approbare eum ut hominem. «Tu malum fecisti, sed bonus es». hoc dat pueri sensum securitatis, quod est solum fundus pro veris conversationibus. cum puer sciat, quod non rejicietur pro quocunque verbis, ille inquit veritatem. ille cessat timere, quod amaturus cesserit, si recognoscit errorum aut dicit sua sensus reales.

Audientia activa: esse cum pueri in sua realitate

secundus marmor in structura conversationis est audientia activa. oftenusque auditur puer non propter intellegere, sed propter respondere. iam parat consilium, evaluationem, solutionem, dum ille phrasea consummat. sed verum auditio est totum praesentium. hoc est quando deponimus telefonum, oculos in faciem dirigimus, caput affirmamus, quaerimus, affectus reflectimus. «Te maleo?», «Tibi irritum est, quia…?», «Audiunt, quod maleo?». hoc non est technica, sed modus dicendi: «Tu valens es, verba tua significant, hic sum, cum te sumus».

Audientia activa est maxime necessaria, cum puer perit fortes affectus. in his momentis ille non necessitatis consiliorum et correctionum est. ille necessitatis est, ut videretur et auditur. cum nominamus affectum eius, adiuvamus eum eum conscientiorem et recipere. cum affectus recipitur, ipse destruktivum virtus amittit et fit sola affectus, quod patitur. conversationis structa in audientia activa creant proximitatem, quam facit communicationem profundam et fiduciam.

Respectus affectuum pueri: ipsa non sunt inopportuna

una ex maximis erroribus parentum est minuenda affectus pueri. «Noli plangere, hoc est stultitia», «Tu iras pro nullis rebus», «Noli timere, hoc est stultum». his verbis, possibiles in bonis motibus dictis, in veritate docent puerum non credere seipsum. ille coepit putare, quod affectus eius inopportunus est, quod cum ipso sentit, quod sentit, est aliquid non satis. ille cessat dividere sua pericula, quia timet iudicium aut derisionem.

Fundamentum conversationis est recognitio, quod omnia affectus habeant ius ad existentiam. non sumus obligati concordare cum comportamento, quod sequitur affectum, sed sumus obligati recipere ipsum affectum. «Intellego, quod iras. Tu habes ius iras. Sed pugnare fratrem non licet. Consideramus, ut aliter tua ira expresseris». hoc est respectus. hoc dat pueri intellegere, quod ipse in ordine est, cum ipso difficile est. hoc incitat eum continuare conversationem, non se claustro.

Honesta et vulnerabilitas parentum

conversationis non potest esse unica. parente, qui numquam ostendit sua affectus, dubitationes, errores, creat distantiam. puer videt ante se adultum «idealem», ad quem non est pervenire. sed verus dialogus est possibillis solum, cum parente quoque riscit esse vulnerabilis. «Eo laboro, est difficile mihi, irascor, scio, ut procedam». hoc non est infirmitas, sed fortitudo. et hoc dat pueri licentiam esse solum — patens, honestus, imperfectus.

Certum est, hoc non significat, ut parente transponat sua problema filio. loquitur de non faciendo filium psychoterapeuta. loquitur de ostendendo, quod adulti quoque homines sunt, quod ipsi discunt, errant et crescent. hoc creat spatium pro conversationibus reciprocis, ubi non solum puer discit ab patre, sed et parente potest discere ab pueri. et hoc facit relationes vivas et reales.

Ius ad errorum et suam visionem

error — non est finis, sed pars viam. sed saepe transmittimus filiis, quod error est quodcumque posthumum, quod ab utroque celeriter abstinendum est. puer timet dicere quodcumque non est satis, timet, quod iudicabitur, timet esse incorrectum. et ille cessat loqui, concordans cum adultis, ut evitare conflictum. sed conversationis structa in diversitate visionum. si voluimus, ut puer discat pensare solum, da illi ius ad suam visionem, etiamsi contrarium nostra.

«Pensat aliter, sed volo audire tuum opinionem». «Potes non concordare cum me, hoc est normaliter». «Valuo, quod tu dividit suum videndum». his verbis dat pueri intellegere, quod vox eius valens est. et tunc ille inquit, non propter placare, sed propter expressum seipsum. hoc est fundamentum veri conversationis — non subjectionem, sed interactionem.

Limites ut pars conversationis

oftenusque putamus, quod conversationis est sola de «libertas loqui» et «intelligere». sed conversationis includit et limites. pueri debet scire, quod sunt res, quas non disputantur, sunt regulas, quas non infrangentur, sunt consequentiae, quae consequuntur. sed haec limites sunt constituta non per dictatam, sed per explanationem. «Non licet tibi hoc facere, quia periculosum est. Consulentes, quomodo convenimur». hoc non est ultimatum, sed invitationem ad conversationem. puer discit intelligere causas regulorum, non solum subsequi. et hoc facit eum responsabilem et conscientem.

Fiducia et tempus: conversationis ut processus, non eventus

conversationis non est actio unica. hoc est processus perpetuus. ipse a pluribus parvulis conversationibus, in tranquillis vesperis, in peregrinationibus communibus, in momentis, cum simus conjuncti in silentio. fiducia non ordo per imperium oritur. ipse colitur annis. et ipse requirit tempum. ergo fundamentum conversationis non est solum potentia loqui, sed et potentia expectare. expectare, cum puer ipse voluerit dividere, non impressurum, non petendum, non interrogandum. simpliciter esse conjuncti.

Occasione, cum dialogue profundus sine verbis fit. cum simul sedentes, auditores, amantes, simpliciter praesentes. hoc etiam lingua, in qua amor loquitur. et hoc fundum facit, in quo conversationes fiduciae crescent.

Quod accipimus, cum conversationis structa recte

cum fundamentum conversationis firmus est, accipimus non solum puerum obsequiosum. accipimus hominem, qui discit expressere sua affectus, qui non metuit esse ipsum, qui respectat seipsum et alios. accipimus relationes, fundamentata in fiducia, non in timore. accipimus opportunitatem esse non solum parentes, sed amicos, magistros, socios. accipimus chance, ut videre, quomodo puer crescit et crescit, non perdens connectionem nostram.

hoc non significat, ut non sint conflictus. sunt. sed in salubre conversationi, conflictus fit non destructio, sed opportunitas pro crescent. discimus convenire, audiuntur, quaerere compromissa. hoc est virtus inestimabilis, quam puer per totam vitam portabit.

Conclusio

fundamentum conversationis parentum et filii non est technica, sed philosophia. hoc est respectus, acceptatio, honestitas, patientia et amor. hoc est potentia loqui, sed et potentia esse conjuncti, cum voluimus discedere. hoc est fiducia, quae structa non in verbis, sed in actibus. cum structum fundamentum, damus pueri summum valens — non res, non pecunia, non scientiae, seipsum. damus eum domum, in quo semper potest esse ipsum. et hoc est, quod per semper manet cum illo.

Permanent link to this publication: