Conceptus cantorum cordis sancti Vilhelmi Udi

Quod est commune inter servitulam, qui noctibus angelos pingebat, celerarium, qui Parisum pinxit, et circumiportum gladiatorum, qui carnes laudabat? Eorum coniunxit collector Germanicus et artium studiosus Vilhelm Ude. In annis 1920, ipse conceptum "Cantores cordis sancti" (Peintres du Sacré-Cœur) introductum est. Hoc terminus artifices autodidactos significavit, qui non educationem academicae habuerunt, sed sub influentia vocis interioris, fidei, amoris ad mundum creaverunt. Artus eorum non "altus" et non "infimus", extra hierarchias sunt. Conceptus Udi manifestum artis naivae factum est et usque adhuc influere permittit de quo modo nos artem "primitivam" videmus. Sinas expliquemus.

Origen termini

Terminus "Cantores cordis sancti" ad basilicam Sacré-Cœur in Parigi referit, aucta in collis Montmartre. Ude, religiosus (quamquam Iudaeus), in his artificibus aliquid sacer vidit: creaverunt artum non pro pecuniis aut gloria, sed sicut orationem. Verbum "cantores" musicalitatem, rhythmicitatem operum eorum eminere facit. Ude adversus "frigidos" avantgardistas, qui artem mente constructum, opponit. "Cantores" anima cecinunt. Hoc collectivum inludit: Serafinam Ludam (Serafinam de Sanlis), Camiam Bombuam, Ludum Vivenum, Andreum Boshanum, etiamque Henricum Russom (quamquam Russus ante formulationem Udi mortuus est, consideratur praeceptor).

Signa "Cantorum cordis sancti"

Absentia educationis professionalis (non poterunt prospectum pingere, anatomiam). Profunda inspiratione personalis (frequentius religiosa vel mystica). Technica ab intuitu, non a regulis, veniens. Sinceritas (non erat voluntas shockare aut epater, sicut surrealists). Omnes artus pro recognitione non pro necessitate interiori operantur (contra academismum). Artus eorum frequentus a collectoribus fortuito, non per gallerias, aperit.

Oppositio modernismi

Ude avantgardem non negavit. Amicitiam cum Picasso habuit, cubistas colectavit. Sed putavit, quod modernismus excesivus intellectualis, judiciorum, et "cantores" artum ad origines redducunt — ad admirationem ante mundum. Anno 1928, Ude expositionem "Primitivae modernae" in Parigi organisavit, ubi Serafinam, Bombuam, Vivenum, Boshanum, et Russum in lineam exposuit. Publica ridens erat, sed Ude insistit: hoc idem est artus sicut Picasso. Picasso, inquit, collegam sustinuit: operum Serafinae et Russi plurima coepit emere.

Subtextus religiosus

Ude Iudaeus erat, sed conceptus eius per symbolis Christianis pertrahitur. "Sacrum cor" est cor Iesu, symbol amoris divini et passionis. Ude in creatione his artificibus analogum ministerii ecclesiae vidit. Eorum, sicut artifices saeculares, iconas creaverunt, sed non canonicas, sed personalis. Serafina verbum angelorum audit, Boshan scriptura biblica pingit, Viven Parisum paradisum. Hic est approachus ecumenicus: artus sicut universale religio.

Aspectus commercialis et marketing

Ude non erat altruista. Operum "cantorum" inopinatis pretiis coepit emere, cum petendo vendere (cum petendo quaerendo). Brand "artus naivus" creavit et propagavit. Critici eum in exploitatione accusabant. Sed sine commerciali parte his artificibus incognito manent. Ude pecuniam ad pingendas, frequentius ad curam sanitatis dedit. Role eius ambigua est.

Hereditas conceptus

Conceptus "Cantorum cordis sancti" artem naivam in oculos museorum et criticorum legitimavit. Hodie opera his artificibus in collectionibus Louvre, MoMA, Centri Pompidou sunt. Influens in creatione artificum primitivorum recentiorum, etiam in art brut et arte outsider detectus est. Terminus raro usatur, sed idea vivit.

Vilhelm Ude non solum paucos genios aperuit. Notionem nostram de arte mutavit. "Cantores cordis sancti" demonstraverunt: opus magnum in mansarda paupera, in coquina, in antrum servitulae nasci potest. Importans non ubi et quomodo, sed cur.

Permanent link to this publication: